آخرین تصویر نمایش داده می‌شود

ده ایالت. ۱۰٬۸۲۵ مایل. ۱۱۲ سالن سینما. در فیلم آخرش The Last Picture Shows، فیلمساز رستین تامپسون به غرب آمریکا سفر می‌کند تا ردپای جایی را جستجو کند که روزگاری مرکز زندگی کوچک شهری بود: سینما. در سفر، او سالن‌های سینمایی را می‌یابد که به‌طور طولانی رها شده‌اند و فراموش شده‌اند؛ خانه‌های سینمایی که به ویرانی افتاده‌اند؛ سالن‌های سینمایی که اخیراً بسته‌شده‌اند، سالن‌هایی که برای نگه داشتن خود مبارزه می‌کنند، و سالن‌هایی که — به‌رغم نگهدارندگان بافکرشان — نه تنها زنده مانده‌اند بلکه پویا نیز هستند. بین توقف‌ها، رستین به صورت شاعرانه گزاره‌هایی از فیلم کلاسیک پتر باگ دانوویچ در سال ۱۹۷۱ با نام The Last Picture Show و همچنین تفکراتی دربارهٔ دشواری‌های گذشته و اکنون صنعت نمایش فیلم را درهم می‌پیوندد. The Last Picture Shows به تماشاگران یادآوری می‌کند که حتی در بیابان‌های وسیع سینمایی هم وجود دارد منظره‌های با جامعه و گردهمایی که باقی مانده‌اند، جایی که خانهٔ فیلم همچنان محلی است برای شگفتی، تفکر و ارتباط."