من دستم را در باغ می‌گذارم

هدا، پناهجوی ایرانی مقیم برلین، باردار است و به بوریس، مرد همجنس‌گرا از صربستان، علاقه‌مند شده. با هم تصمیم می‌گیرند ازدواج کنند و فرزند را بزرگ کنند و آینده‌ای بر اساس شرایط خودشان بسازند. در حالی که برای عروسی آماده می‌شوند و به عمق بیشتری به جهان‌های یکدیگر وارد می‌شوند، رابطه‌شان به شدت توسط بوروکراسی‌های دست و پاگیر و انتظارات و تاریخ‌های خانوادگیِ هر دو مورد آزمایش قرار می‌گیرد که هیچ‌کدامشان نمی‌توانند از آن‌ها چشم بپوشند. احاطه‌شده توسط خویشاوندان، خاطرات و ایده‌های به ارث‌رسیده‌ای از عشق و والدگری، هدا و بوریس شروع به سوال کردن نقش‌هایی می‌کنند که قصد به عهده گرفتنشان را دارند. آنچه از یک نقشه برای تشکیل خانواده آغاز می‌شود، به تدریج به پرسشی صمیمی‌تر و مبهم‌تر تبدیل می‌شود: آیا می‌توانند معنای یک زوج بودن را بازتفسیر کنند بدون اینکه آنچه آن‌ها را به هم رساند از بین برود؟